Sen Kimsin?

0

BEĞENDİM

ABONE OL

News

“Dünya benim.” dercesine yaşıyoruz bazen. Oysa insanın kendine sorması gereken en önemli soru şudur: Sen kimsin? Nereden geldin, nereye gidiyorsun, hayatındaki amaç ne? Bugüne kadar ne yaptın, ne ürettin, insanlığa, ailene, çevrene ve ülkene nasıl bir fayda sağladın? Sürekli “ben” diyorsun; “ben yaptım, ben kazandım, ben başardım…” Peki gerçekten sen kimsin?

Bu soru sadece bir kimlik kartından ibaret değildir. İnsan; yalnızca adıyla, makamıyla ya da mesleğiyle tanımlanmaz. Karakteriyle, vicdanıyla, değerleriyle ve geride bıraktıklarıyla anlam kazanır. “Bir varmış, bir yokmuş…” misali ne zaman başlayıp ne zaman biteceği belli olmayan kısa bir ömür yaşıyoruz. Günün sonunda her şeyi bırakıp gidiyoruz. Geriye ise çoğu zaman tüketilmiş zamanlar, yarım kalmış hayaller, kırgınlıklar ve anlamsız egolar kalıyor. Derler ki insan, hayal ettiği sürece yaşar. Önce hayaller ölür, sonra insanlar…

Bazen insan gece uykuya dalarken boşluğa düşüyor gibi hisseder; aniden sıçrayarak uyanır ve bir süre gerçek ile hayal arasında kalır. İşte tam o anlarda insan kendi kendine bazı sorular sormaya başlar: “Ben kimim?”, “Nereye gidiyorum?”, “Hayatımın amacı ne?”, “Gerçekten ne istiyorum?” İnsan kendini tanımaya da aslında böyle başlar. Bir düşünün… Birisi size, “Bugün insanlık için ne yaptın? Ailene, çevrene, ülkene nasıl bir katkı sağladın? Eleştiriyorsun ama çözüm için ne ürettin? Boykot diyorsun; alternatif olarak ne ortaya koydun?” diye sorsa ne cevap verirsiniz? Çünkü “Sen kimsin?” sorusunun cevabı sadece isim söylemek değildir; insanın bütün hikâyesidir. Önce insanın kendini bilmesi gerekir. Haddini, hakkını, değerlerini ve eksiklerini tanıması gerekir. İnsan için en zor yolculuk, kendi içine yaptığı yolculuktur.

Eskiden insanlar; çalışmaya, sabretmeye, üretmeye ve kendini geri planda tutmaya teşvik edilirdi. Benmerkezcilik ayıp sayılırdı. Başarının emekle geleceğine inanılırdı. İnsanlar, çalışmanın sonunda oluşan özgüvenin daha kıymetli olduğunu bilirdi. Bugün ise birçok şey tersine dönmüş durumda. İnsanlar toplumu değil, çoğu zaman kendi çıkarlarını öncelemeye başladı. Sürekli görünür olmaya, öne çıkmaya ve algı oluşturmaya çalışıyorlar. Sosyal medya ve yapay zekâ çağında; üretmeden konuşan, emek vermeden başarılı olduğunu düşünen, kendini tanımadan ahkâm kesen insanlar çoğaldı. Klavye kahramanları türedi. Karakter sustu, egolar konuşmaya başladı. Hep “ben…” Oysa gerçek olgunluk, insanın kendi nefsini tanımasıyla başlar.

Bir dervişe sormuşlar: “Sen kimsin?” Derviş şöyle cevap vermiş: “Ben hiçim. Çünkü Hak’tan başka mutlak varlık yoktur.” İşte gerçek büyüklük budur. Kendini yüceltmek değil, başkalarına fayda sağlayabilmek… Olgunluk; başkalarına üstün gelmekte değil, insanın kendi içindeki karmaşayı susturabilmesinde saklıdır. Bazen dönüp arkamıza bakmamız gerekir. Ne bıraktık? Ne ürettik? Kime faydamız oldu? Kendini tanımak; neye ihtiyacın olduğunu ve neye ihtiyacın olmadığını bilmektir. Bana göre bilgelik de tam olarak burada başlar. Çünkü insan kendini tanımıyorsa, bazen ilaç sandığı şey ona zarar verebilir.

Herkes aslında aynı sorularla mücadele ediyor: “Ben kimim?”, “Nasıl bir insan olmak istiyorum?”, “Gelecekte nasıl hatırlanacağım?” İşte bu yüzden insanın bazen kendine dışarıdan bakabilmesi gerekir. Değerler ve inançlar, insanın pusulasıdır. Neyin doğru neyin yanlış olduğunu onlar belirler. Sen kimsin? Bu soru sadece bir kimlik sorusu değildir. Sen; geçmişin mirasını taşıyan, bugünün sorumluluğunu omuzlayan ve geleceğe yön verecek bir insansın. O yüzden artık harekete geçmek gerekiyor. Hayal kurmak, gelişmek, okumak, üretmek ve mücadele etmek gerekiyor. Çünkü bugün attığın küçük bir adım, yarın hayatının yönünü değiştirebilir.

Erteleme. Üşenme. Vazgeçme. Kendin için, ailen için, memleketin için ve insanlık için elinden gelenin en iyisini yap. Allah rızasını kazanmaya çalış, değerlerine ve hayallerine samimiyetle sarıl. Çünkü günün sonunda geriye sadece söylediklerin değil, yaptıkların kalacak.